20 de Junio de 2008

Donde el dolor me cogió la mano y se la llevo a su entrepierna. Y me obligo a tocarle. y me obligó a vivirle. Donde el dolor me tapó los ojos y me demostró, baraja en mano, que podía conmigo. En el nido de las sensaciones, allí donde la luz pierde forma y se dirije a matar todas y cada una de las sombras. Allí donde nacio cada una de las dos partes de todo lo bifurcable en alto-bajo, bien-mal, guapo-feo, vivo-muerto. Alli donde la vida cogía tal velocidad que tomaba olor a muerte. Allí donde los vasos se llenaban, se vaciaban, rebasaban sus mitades, rebasaban sus límites.
Allí y aquí donde todo dió paso a la calma. Surgieron las flores. Cantó Tom Petty. Se cerraron los ojos. Entro gente, mucha gente. Muchas voces, historias, vidas…. fueron, vinieron, dieron paso a otras. Y también Mike Scott, Ron Sexmith, Neil Young… nadie quiso perdérselo, se unieron a la fiesta de aire puro de tabaco y olor a rosas frescas de mamá enamorada y orgullosa. Alcé la vista y presencié rituales de fábrica de ánimos. Allí fue, aqui es… se hizo tarde y temprano. Y se casó el moribundo miedo con el cuerpo descubierto.
Y ahora todo está mojado.
El allí y el aquí que mañana de mañana temprano se vendrán conmigo a sonreir descalzos.
…
Publicado en Uncategorized | 1 comentario »
19 de Junio de 2008
Rock’n Roll en mi cabeza, en mi rodilla moviéndose a mil por hora. Rock’n Roll es histeria, es sensación, hambre, frío, calor, mordiscos. El Rock’n Roll me despierta, me destroza, me mata… me pone, me quita, me retiene en la retina todo lo que me quema el paladar. Saving Grace, I Must Be High, Like a Rolling Stone…
Algo se me despierta dentro, algo se vierte en el pecho, algo se moja… Se me retuerce un nudo por el cuello… por la espalda… sudo cuando suena Rock’n Roll…
Me lo pide el hígado, me lo pide el corazón y los temblores… Abandonaría a mi chica, escaparía de este curro y dejaría a mi familia… El Rock’n Roll me cura y me llena por dentro, por fuera…
Mi futuro esta vacío… es una habitación blanca, llena de gente pálida, silenciosa, vestida con ropas blancas… mi futuro no tiene movimiento, es una habitación de hospital o una carcel… una tumba febril llena de luz o el mismísimo vacío… pero suena, suena fuerte, en cada instante Ed Sullivan, Chuck Berry… suena Born to Run, Septiembre, Rhyttmen, El Ganador, Maneras de Vivir…
Existe Rock’n Rol incluso allí donde no hay nada… y ahí fue donde yo lo encontré hace años.
…
Publicado en Uncategorized | No hay comentarios »
18 de Junio de 2008

A Johnny no le gusta el Ron con Miel… a Johnny no le gusta el dulce.
A Johnny no le amarga un dulce el dia ni asiste a misa sin muertos por el medio.
Johnny no tiene amigos, no sabe amar, no siente estallidos en el pecho. Como mucho, a Johnny, se le mueve temblorosa una ceja cuando alguien le habla de la infancia… pero Johnny no siente nada, no padece, ni odia, ni quiere, ni miente porque no tiene nada que perder ni ganar.
Johnny es moderno, duro y despiadado. Johnny no mata porque esta en contra de las armas, pero no se le perdió nada en la existencia de los otros.
Para Johnny el mundo es un cúmulo de objetos ajenos en los que refleja su estado de ánimo. Olvidó como se toca, como se disfruta, como se palpa, como se trasmite, como se llora, se ríe, se adora.
Johnny esta solo.
Johnny no quiere estar con nadie.
Porque Johnny tiene miedo y por eso, si te acercas, probablemente, te muerda.
Yo he visto a Johnny, en el centro de la fiesta, apretar su whiskey y, a grito pelao, callar las voces que lo atormentan.
…
Publicado en Uncategorized | 3 comentarios »
17 de Junio de 2008
Brila o sol cando consigo taparte e a herba non molesta, nin queima o chan de uralita cando camiño descalzo polo tellado. Sorrí a memoria cando son quen de olvidarte, e non retumban voces grises no eco das miñas paredes. Lúcese o futuro cando non presides horizonte, cando non apretas pescozos, cando non empurras con desprecio. Encántame a miña vida cando non me doen os golpes, cando vexo o bonito das cousas, cando non rompiches nada. Son eu, son contento cando non sinto o teu cuspe na miña cara, cando non nos maldís, cando estas tranki, cando non che doe o espello. O mesmo espello que rime as gracias, aúpame as mañás e presencia silencioso os mexos, cando non arden os téus medos no peito.
Luce o sol, e asoma a hermosura do planeta, imponse o ben ó mal e gañan os vencidos. E entre a infinita beleza da felicidade que se cruza no meu cesped un regusto de amargura, entre tanta risa e tanto beso. por non poder, xamáis dos xamáis, compartilo tamen contigo.
Nesta cárcere de Estocolmo.
Publicado en Uncategorized | No hay comentarios »
16 de Junio de 2008
Hacía calor y me desabroché los gustos. Tenía agobio, me faltaba aire y aflojé el nudo de mi vitola. Estabas colorada y sudorosa, decidí que mi lazo no te abrazara mientras andábamos. El camino era largo y pesado, me desaté lo cordones y me quité los prejuicios de goma. Seguí desmontando la indumentaria… por la corredoira fueron quedando costumbres con tirantes, complejos con hombreras y hasta las gafas de rol. Solo me faltaba una cosa… y te miré tan a la intemperie, con tus ojos temblorosos de ver tantas cosas que aborrecen… me fijé en el fondo de tus pupilas y vi oscuridad y cosas difusas que solo tenían de nítidas el aspecto de una verdad. Vi realidad en tu plomada, vi pesos mansos en tus palabras… te vi caminar cortando viento de arañar a empujones… y, poco a poco, me fui desabrochando el cinto de mi revolver… lo dejé caer, levantó una polvareda enorme… dejamos de ver y de ser vistos y, poco a poco, se empezó a hacer la nitidez en el horizonte hasta darme cuenta de que, por fin, estábamos caminando desnudos.
…
Publicado en Uncategorized | 2 comentarios »